Andalusië 2025

Andalusië 2025, dag 1: Malaga naar Castell de Ferro

11 dagen geleden schreef PST dat we onze raspaardjes in de veilige handen van Nord-Cargo in Moerdijk hadden achter gelaten.

Vandaag de eerste échte vakantiedag, we gaan rijden! Hoe we dan gisteren moeten noemen? Dag 0,5 dan maar: een reisdag waarbij we door Huub naar Eindhoven Airport werden gebracht, met alleen ’t hoognodige aan bagage. De rest van onze bagage was – uiteraard samen met onze volbloedjes – al afgelopen woensdag in Malaga gearriveerd. We hadden mazzel dat we in een rij bij de nooduitgang zaten, dus plenty aan beenruimte en de derde stoel werd alleen tijdens take off en landing ingenomen door een leuke stewardess. Enfin, plaats zat op een verder uneventful flight van Eindhoven naar Malaga, waarna we met de trein naar ’t laatste stukje naar ’t stadscentrum aflegden.

Eenmaal ingecheckt: spullen op de kamer en de stad in voor avondeten en uiteraard een cerveza. Beide gevonden in een tapasbar waar 2 Limbo’s, 2 Americanen (vader/dochter), een Engels stel en twee Spanjaarden (klinkt als ’t begin van een mop :D) het heel gezellig met elkaar hadden :). Biertjes gescored, maagjes gevuld en rond 10 uur lagen we te pitten.

En dán, de dag waarop we ons al maanden verheugen: we gaan eíndelijk rijden!

Na een matig ontbijt met ronduit DSM-achtige eitjes, met de taxi naar de loods van Nord Cargo en onze motoren opgehaald. Eerst omgekleed en alle electronica geïnstalleerd en gekoppeld (action cams, navi’s, helmen, flitsmeister, Relive, Spotify… ’t is een hele onderneming :D). En in een stralend zonnetje bij een graad of 17-18 zijn we rond 9 uur vertrokken of, oh nee….!

Ineens stuitert de topkoffer van PST over de oprit vd snelweg. PSL kan hem snel in veiligheid brengen en na een belletje naar PST worden koffer en eigenaar 10 minuten later weer herenigd :).

Und jetzt geht’s dan ríchtig los! Malaga uit en gelijk kronkelt de weg zich naar hoogtes waar we in Nederland drie Vaalserbergen boven op mekaar zouden moeten stapelen. En daar waar ’t in NL nu op zeeniveau vriest en sneeuwt, is ’t hier op 1.000 meter hoogte gewoon een beetje frisjes met 14 graden.

Onder prima omstandigheden (al is de harde wind op momenten zéker een puntje van extra aandacht, evenals de nog gloednieuwe bandjes van PSL) glijden de eerste bergpassen snel onder ons door. Vandaag rijden we voornamelijk boven de 900 mtr hoogte (met een max van plm 1400m), maar de opeenvolging van bochten, goed asfalt en weinig verkeer maakt ’t een heerlijke rij-ervaring.

Even voor Alhama zijn we gestopt om tóch nog een extra vestje/jasje aan te trekken en tévens bood het PST de kans om z’n jongste aanwinst uit te proberen: de eerste drone-opnames van Subbedieus Motortours zijn gemaakt  .

Even later lekker geluncht in Alhama en vervolgens aan de laatste 3 uurtjes van vandaag begonnen. Sommige wegen kenden we nog van 2 jaar geleden en ook enkele leden uit de bambi-familie kwamen ons weer even gedag zwaaien…. Na meerdere fotostops, waarbij we soms vanaf ’tzelfde punt uitzicht hadden op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada en als je dan omdraaide keek je zo op de stranden vd Middellandse Zee, naderden we onze eindbestemming voor vandaag..

Na een zéér bochtige afdaling, die ons langs Popolos leidde (jaren geleden bekend geworden door een reality-show) arriveerden we rond half 5 bij ons appartementje voor vannacht. Werkelijk he-le-maal níks mis mee!! (Appartemento Marea in Castell de Ferro: ruime living, keuken, 2 slaapkamers en 2 badkamers voor nog geen 100 euro p.n. (off-season uiteraard)).

Avondeten en twee biertjes verder waren we al om half 9 weer in ons appt, waarna we óf meteen gingen slapen, óf nog even ’t verslag vd afgelopen dagen maakten (en toen gingen slapen).

Voor foto’s en de route verwijs ik naar de Relive-opnames die ik hieronder invoeg (effe copy/paste in je browser).

En voor wat betreft de beelden van de action cams en de drone: we gaan die opnames ná onze vakantie editen, en samenvoegen in een after-movie, die natuurlijk op deze site is terug te vinden. Hasta mañana

Andalusië 2025, dag 2: naar Almeria

Na een in álle opzichten uitstekend verblijf in ons appartement, vertrokken we vanochtend onder een stralende zon, doch zonder ontbijt (want dat hadden we dan zelf moeten maken) uit Castell de Ferro. Tenminsteeee, we zijn rechtstreeks naar de op-/afrit vd snelweg gereden in de hoop/verwachting dat daar wel een truckstop oid was waar we koffie en een broodje konden scoren, en dat was ook zo. En zo lieten we ’t kustplaatsje een half uur later dan definitief achter ons.

‘T ging meteen weer bergop om na zo’n 20 minuten, met de zee nog in onze spiegels, alweer op ruim 1000 meter hoogte te zitten. Beiden hadden we bij t vertrek vd truckstop gekozen voor een extra trui/vestje en medium handschoenen. Jaaa, niet qua maat, maar iets wat ’t midden houdt tussen zomer- en winterhandschoenen ;-).

De korte samenvatting voor vandaag: (bijna) de hele dag mooi weer en een prachtige omgeving. Combineer dat met kronkelende wegen, superstrak – maar grof – asfalt en nauwelijks overig verkeer en alle ingrediënten voor een waanzinnig mooie motordag zijn aanwezig. En dat is ’t dan ook geworden!!!

Enkele minpuntjes: na een uurtje érg veel wind, lastig om koers te houden (maar duurde nog geen half uur). En daarnaast: het rijden door uitgestrekte nationale parken waar je geen hond/kat/mens tegenkomt heeft als nadeel dat er ook weinig (lees geen!) horeca te vinden is om ’s middags de ”maagjes” (nou ja…  ) van twee Nederlanders te vullen…. Uiteindelijk hebben we de lunch maar helemaal overgeslagen.

Enkele hoogtepunten van onderweg:

– PST heeft voor ’t eerst de ‘volgfunctie’ van ”Drony” uitgeprobeerd, ergens op een prachtige afgelegen lokatie met wat bochten. Prachtige beelden, alleen keerde PST zónder Drony terug. Na een intensieve zoektocht wist PST het kleinood dan toch te lokaliseren. Samengevat: dat volgen werkt beter als er geen bomen langs de weg staan….

– Voor diegenen die ooit ook deze kant op komen (en wie wil dat nou niet na ’t lezen van deze verslagen en ’t bekijken van de (Relive)video’s), noteer: de A348 en A1175, de GR5202/GR6202 en de AL6400 mógen in jullie routeschema NIET ontbreken. Dit zijn Must-haves! Die A348 (langs de Rio Guadalfeo), de uitzichten en panorama’s zullen vást indrukwekkend zijn geweest. Alleen, je hebt niet de tijd om er naar te kijken. Met brede wegen, nauwelijks verkeer, retegoed asfalt en meer bochten dan rechte stukken, heb je helemaal geen tijd om naast je te kijken. Onvervalst rijplezier, kilometers aan een stuk.

– En ow, die extra trui/vest en medium handschoenen hebben we bij een tussenstop weer kunnen wisselen naar ‘zomeroutfit’, ’t was met 22/23 graden gewoon warm!

Ergens op een ander stuk van diezelfde A348 (met langere bochten en meer rechte stukken) raakten we elkaar even kwijt en ook de dekking van Life360 was er niet bepaald optimaal. Uiteindelijk elkaar weer gevonden op de afslag naar Roquetas. Een localo haalde ons in, waarna PST de verleiding niet kon weerstaan om z’n hengeltje uit te werpen (PSL kan dat tempo tóch al niet volgen, dus geeneens een poging daartoe gewaagd  ).

Eea had tot gevolg dat we ons bij ’t naderen van Roquetas weer kwijt waren. Geen probleem, want bij de plaatselijke McDrek wachtte PST keurig op z’n metgezel, die hem echter nooit heeft zien staan   (2-baansweg, ik zat op rijstrook 1 met ’n vrachtauto rechts naast me….). Enfin, op de kustweg tussen Roquetas en Almeria kwam PST er weer bij en zo bereikten we met de nodige omzwervingen en vertragingen (’t hotel is #effing lastig bereikbaar / te vinden…) dan uiteindelijk toch ons hotel voor vandaag. Zelfde stek als 2 jaar geleden, dus prima!

Na een douchebeurt eerst de stad in geweest om wat water/noodproviand in te slaan en daarna héérlijk gegeten bij Restorante Bodega y Mar. Een aanrader!

Half 10 in bed. Links naar Relive volgen zsm en dan rest mij niks anders dan Hasta Mañana te zeggen 

Andalusië 2025, dag 3 t/m 6

De afgelopen dagen ben ik eigenlijk niet toegekomen aan ’t schrijven van verslagen. Na een dag te hebben gereden, de motoren en onszelf te hebben verzorgd en de Relive-video’s te hebben aangemaakt, was ’t steeds de hoogste tijd om Tapas-barretjes e.d. op te gaan zoeken. En daarna vermoeid maar voldaan op tijd onze bedden op te zoeken. Vandaag waren we vroeg in Sevilla en aangezien de restaurants hier pas rond half 9 open gaan, heb ik tijd om even terug te blikken op de afgelopen 4 dagen.

De rode draad die voor alle dagen geldt is dat we elke dag heerlijk motorweer hebben, maar dat ’t op momenten wel behoorlijk fris kan zijn/worden. Veel zon, over ’t algemeen – enkele onverwachte uitzonderingen daargelaten – goede wegen, mooie routes, prachtige omgeving en dito panorama’s, etc etc. Heerlijke omstandigheden

Enkele noemenswaardigheden:

Woensdagochtend bemerkte ik (psl) dat m’n valbeugel erg instabiel was. Er bleken twee bevestigingsbouten aan de onderkant te ontbreken, losgetrild… Met wat tiewraps provisoris vastgezet en de volgende ochtend in Granada bij een behulpzame motor-reparateur met twee nieuwe bouten definitief laten herstellen.

M.n. op dagen 3 en 4 hebben we prachtige én hoge cols gereden in de Sierra Nevada. Verschillende keren dat we ruim boven de 2000 meter zaten, en daar was ’t Écht wel koud, op plaatsen zelfs onder nul. Maar wat even opvallend was, was de afwezigheid van andere weggebruikers. Werkelijk uitgestorven wegen, stel je voor dat je een alpencol rijdt, waar je maar 2 fietsers, 3 auto’s en 4 andere motoren ziet. Dat bestáát niet, tenminste niet in de Alpen. Hier dus wel, en dat op asfalt waar je alleen maar van kunt dromen (en hier zijn die dromen dan werkelijkheid  ).

Eten en drinken: in de grote steden keuze zát. En uiteraard in Granada weer hetzelfde restaurant opgezocht waar ze overheerlijke Jausolito-ham hebben. ‘T kost ’n euro, maar dat is ’t waard! En onderweg in de kleine dorpjes: ondanks dat PST een tijdje met een verkoudheid in de rondte reed, heeft ie toch écht een neusje voor goede en betaalbare eettentjes :).

Accomodaties zijn tot nog toe allemaal voortreffelijk. Soms ’n appartement, waarbij we dan extern gaan voor ’t ontbijt. Zo ook in Granada waar onder ons appt een heerlijke eetgelegenheid ligt waar ook heerlijke verse ontbijtjes worden geserveerd. Eitjes, goede koffie, verse jus en lekkere broodjes (met zalm, kaas, etc), heerlijk :p . In Cordoba hadden we hetzelfde geweldige hotel (Hesperia) als 2 jaar geleden, en nu in Sevilla (Tomares om precies te zijn) een B&B, incl ontbijt. Prima locatie, zwembad, motoren achter de poorten. Top hoor :).

Vandaag hadden we een uitzondering op de voortreffelijke Spaanse wegen. Het ene moment rijden we op de A-447 met plm 110 kmh, om plots op een wasbord terecht te komen. Dra-ma-tisch!!! En dat ruim 30km lang. De tweede helft ging nog enigszins, maar in ’t begin haalde ik in off-road modus nauwelijks de 30kmh….  Apart, dus mocht je hier in de buurt zijn: de A-447 tussen Argallón en Alanís kun je beter mijden. Opvallend: halverwege ligt een práchtig mooi landhuis. Ik ga ervan uit dat ze met de heli de boodschappen halen, je krijgt hier iig geen ei heel naartoe getransporteerd.

Voor nu was ’t dit. We waren vandaag op tijd voor de F1 sprintrace hier en zitten nu te wachten op de Kwali om daarna ’t dorp in te lopen om te gaan eten (vanaf 8 uur gaat t hier pas open…)

Hasta mañana

Andalusië 2025, dag 7 t/m 9 (Sevilla, en verder)

‘T is alweer 3 dagen geleden sinds m’n laatste bijdrage hier.

Dag 7 was zondag en na een goed verzorgd ontbijt startten we tegen 10 uur onze motoren. ‘T is grijs maar de buienradar laat geen noemenswaardige neerslag zien. Eerst een stuk HSL, om richting de natuurgebieden ten noorden van Sevilla te geraken en zo zaten we na een half uurtje rijden al op een mooie stuurweg. Nog steeds grijs/lage bewolking met soms wat gemiezer.

Enkele fotomomentjes later naderen we weer Alanís (nee, niet Morisette) maar daar naar rechts en we zitten weer op dat klotestuk van gisteren. Gelukkig draaide de route deze keer naar links  en begonnen we langzaamaan ook hoogte te winnen. ‘T was best fris, maar daar waren we op gekleed en met de handvatverwarming op standje kernsplitsing was ’t goed te doen. En plots brak ineens het zonnetje door. We waren inmiddels tot boven het lage wolkendek uit gestegen en de condities waren goed.

Maja…. we moesten natuurlijk ook weer naar beneden en daar waar we verwachtten om weer dezelfde lage bewolking in te rijden, veranderde het weerbeeld ten slechte. Gewoon stevige plensregen, grote diepe plassen waardoor ’t soms doorwadingen waren en níet direct een veilige plek om te stoppen om mezelf van regenkleding te voorzien (het Klim-pak van PST is er tegen bestand). Eenmaal gestopt (maar wel al zeiknat) en 2 regenjasjes verder, de achtervolging op PST ingezet, alleen had hij net op dat moment besloten om de rest vd route voor gezien te houden en zsm richting Sevilla terug te rijden. Het bericht wat hij me daarvan stuurde kwam echter agv ontbrekende mobiele dekking (we zaten weer in afgelegen gebied) pas veeeel later bij mij binnen. En toen dat eenmaal een feit was, zat ik al op een afgelegen bergweg vanwaar de kortste route, gewoon ook dé route was.

Enfin, een uurtje later dan PST was ik ook weer terug en wat kan een warme douche dan aangenaam zijn. Overigens was de afgelegde route wel héél erg mooi, met ook nog een mooie oude stuwdam. En omdat we beiden om 5 uur naar Max wilden kijken hebben we Über naar de BK laten rijden en zijn we ’t appt niet meer uitgeweest (bier genoeg in de koelkast en met de kachel aan hadden we er onze eigen ‘Trockenraum’ van gemaakt). Ook Studio Sport en de handbaldames konden we hier gewoon kijken, helemaal prima :).

Maandag was gelukkig weer een stralend mooie dag waarin we heerlijk hebben kunnen rijden. Onderweg weer over uitgestorven kronkelwegen het Spaanse landschap doorkruist. Nadat we 30 min hebben gereden zonder ook maar een sterveling tegen te komen, reden we een dorpje binnen terwijl de inwoners ons verbaasd nakeken. We hebben ’t er ook met Ruud (de eigenaar van onze B&B, een brabander van oorsprong) over gehad, en ’t zijn gemeenschappen waar je grif 40-50 jaar terug in de tijd gaat. Erg seculier, streng gelovig en waar de pastoor de belangrijkste persoon in ’t dorp is. En heel veel ”familierelaties” om ’t maar zo te zeggen….

Anyway, het kostte ons ook weer een half uur om weer op een wat drukkere weg te komen, waar we ook een geschikte lokatie voor een lunch vonden. PST kreeg een ”lentejas” en PSL een ‘hamburger’, maar dan alleen ’t vlees met frietjes d’rbij.

Met goed gevulde maagjes begonnen we aan ’t laatste deel en dat voerde ons op enig moment naar de SE-538. Voor nareizigers: móet je gereden hebben.! Een prachtig natuurgebied (deed mij aan een savanne denken), wederom uitgestorven, waar een magnifiek mooi stukje asfalt doorheen is aangelegd.

Duidelijk was ook dat men lering trekt uit de grote bosbranden die Spanje de afgelopen jaren teisteren. Brede stroken waren ontdaan van lage begroeiing, waardoor er diverse stoplijnen waren aangebracht. Ook was er een grote observatietoren waar je een prachtig uitzicht had over een groot deel van het reservaat, zodat iedere beginnende brand snel kan worden gespot. Helaas voor ons ontbrak de onderste ladder, zodat we er niet op konden. Of ’t er in de zomer – in dik 40 graden – ook zo aangenaam is om te vertoeven, betwijfel ik. Dan bekleed je wel een ”hoge positie” maar dan wel in the middle of nowhere en in de brandende zon (ondanks een afdakje, niks voor mij…)

Met een 3 kwartier rijden waren we ook alweer ”thuis” en zijn we ’s avonds in Tomares weer bij Avareo gaan eten. Dat was ons zaterdag ook al goed bevallen, dus nog maar eens bezocht :). En uiteraard mag de zwembadfoto hier niet ontbreken :D.

Na een goede nachtrust brak de dag aan waarop we van Sevilla naar Ronda zouden verkassen. Helaas regende ’t ’s ochtends en hadden we gisteren al besloten om vandaag laat te vertrekken (plm 11 u) en achter ’t regenfront aan, rechtstreeks naar Ronda te rijden. Een rit van 138 km, een kleine 2 uurtjes. Zo waren we (half-nat) al om even na enen in Ronda en na te hebben ingecheckt en gedouched zijn we (incl Droney) de stad in getrokken en zijn we de toerist gaan uithangen :).

Geluncht werd in ’t centrum en daarna hebben we ”de brug” opgezocht die de diepe kloof overspant die beide stadsdelen met elkaar verbindt. Daarbij heeft PST op de brug ook spectaculaire dronebeelden geschoten die uiteraard in de aftermovie terug zullen komen.

Na nog wat door het oude gedeelte te hebben rondgeslenterd zijn we met een verse voorraad water en met alweer blauwe luchten terug naar t hotel vertrokken, om onze zooi af te gooien, een siësta te doen én de achterstallige verslagen te schrijven.

Ons resteren nog 2 motordagen. Morgen maken we een rondrit rondom Ronda en donderdag rijden we van hier uit terug richting Malaga, alwaar we donderdagmiddag onze motoren weer bij Nord Cargo moeten inleveren. Na een laatste avond/nachtje in Malaga vliegen we dan vrijdagochtend terug naar huis. Ik zeg weer ‘hasta mañana’ maar ’t volgende verslag zou ook pas vrijdag/zaterdag kunnen komen 

Andalusië 2025, dag 10: rondrit vanuit Ronda

Na onze siësta van gisteren nog even de stad in geweest (Decathlon, mooie winkel! Maar niet gevonden wat we zochten…). En daarna héérlijk gegeten bij Toro Tapas, een aanrader!

Daarna op tijd naar bed in Hotel Andalucia, tegenover ’t station in Ronda. Wat zal ik erover vertellen? Laat ik ’t erop houden dat de prijs-kwaliteit verhouding wel in overeenstemming is met onze voorafgaande onderkomens. Ik moet daarbij wél vermelden dat dit hotel geen drol kost: 32 euro pppn, en da’s incl ontbijt. Wat dat betekent voor ’t onderdeel ”kwaliteit” mag je verder zelf invullen…

Enfin, na ’t ”ontbijt” reden we met een gevoelstemperatuur van rond ’t vriespunt even na negenen weg. Eerst een heerlijke brede weg maar al vrij snel sloegen we rechtsaf, richting Júzcar: het blauwe smurfendorp. Jaren geleden diende Júzcar als de set van een smurfenfilm. Alle huizen werden blauw geschilderd maar ’t geld om ze weer terug over te verven kreeg een andere bestemming en de bewoners kozen ervoor om ’t zo te laten en er een toeristische attractie van te maken. En da’s goed gelukt 

Daarna een hele krappe kronkelweg en itt eerdere van dit soort wegen: nu wél tegenliggers. En aangezien we 20km lang geen recht stuk van langer dan 100 meter tegen zijn gekomen, kwamen we ze ook állemaal op een rot moment tegemoet. Combineer dat met wegdek wat half nat en half droog was (afh van welk gedeelte vd bocht wel/niet al wat zon/wind had gehad), gemengd met natte bladeren en je snapt: onder deze omstandigheden níet leuk om te rijden….

De rest vd dag zal ik samenvatten als mooi, soms hobbelig, maar zonder noemenswaardige problemen. Na de koffie – dezelfde lokatie als 2 jaar geleden op onze weg richting Gibraltar – door een prachtig natuurgebied waar we ook Droney nog even hebben laten vliegen. Daarbij viel op dat van meerdere bomen de onderste 2 meter vd bast was verwijderd, waardoor de rode stam zichtbaar werd. Wat hier ’t nut/noodzaak van is, ontgaat mij. Tips kun je kwijt in de reacties.

En zo doemde rond half 2 voor ’t eerst weer de Middellandse Zee voor ons op, met de karakteristieke apenrots van Gibraltar recht voor ons, met daarachter de Straat van Gibraltar en nóg verder de Marokkaanse kustlijn. Na een mooie afdaling richting zeeniveau was ’t dan tijd voor de lunch. Pasta Carbonara, altijd lekker (nu ook :p).

Na een rit, parallel aan de zee probeerden we in Marbella de boulevard te bereiken, maar slagbomen voorkwamen dat. Een paar foto’s nabij ’t strand was ’t maximaal haalbare, waarna we weer koers zetten naar Ronda over een mooie maar drukke bergweg. Schijnbaar met een trajectcontrole, maar dat merken we over een paar weken wel (of niet).

Eenmaal terug bij t hotel hebben we onze bagage gereorganiseerd want morgen is onze laatste dag en gaan de motoren naar Nord Cargo en moet onze handbagage over blijven. Na ’t douchen en de siësta eerst nog wat winkels en de Irish pub van binnen bekenen. Waarna ’t tijd werd voor ons hernieuwde bezoek aan Toro Tapas. De main course stond voor beiden al vast, alleen namen we een ander voorgerecht. PST nam wederom de pasta Negra en ikzelf kon de Carrillada Vino níet weerstaan. Ben je ooit in Ronda, en ben je vlees-liefhebber, dan móet je die eens gehad hebben!

Om kwart over 10 ging t licht uit, welterusten allemaal. Hasta mañana.

Andalusië 2025, dag 11

Epiloog

Inmiddels zijn we al weer lang en breed thuis en ook de motoren zijn opgehaald en Moerdijk en genieten momenteel van hun winterslaap. Resten mij (PST) nog slechts twee zaken;

Allereerst mijn vaste reisgenoot (lees: PSL) te bedanken voor de heerlijke trip samen en zeker niet te vergeten voor het schrijven van bovenstaand verslag. Dankzij zijn inspanningen is het thuisfront steeds geïnformeerd en kan ik mij richten op alle culinaire en culturele verrukkingen tijdens de reis.

En ten tweede de link naar de eerder genoemde You-Tube filmpjes die gemaakt zijn van deze reis. Veel plezier met bekijken en vergeet niet een abonnement te nemen op ons kanaal (’t is gratis!). Hier de link: Andalusie 2025 (playlist, 3 delen)