Verslaafd? Absoluut!

Half juli; Corona is nog steeds onderwerp van de dag. Maar toch versoepeld langzaam de situatie. Er kan en mag weer gereisd worden. En hoewel de vrees voor een nieuwe golf aanwezig blijft besluit ik, mede ingegeven door een carrière switch, toch nog een weekje te willen gaan motorrijden. Aanvankelijk denk ik aan gebieden in Duitsland; Sauerland, Schwarzwald, Harz. Allen zijn geen onbekenden maar toch ook niet regio’s waar ik wekelijks kom. Mijn gedachten dwalen letterlijk en figuurlijk steeds verder. Ik vind in een oud computermapje de routes genaamd Deutsche Alpenstrasse. Gecombineerd met een rit naar en door het Schwarzwald wellicht een optie. Rustig bestudeer ik de mogelijkheden. De route loopt van west naar oost, langs de Duitse Zuidgrens. Glooiend, slingerend, bereik ik in gedachte Berchtesgaden. En dan terug… hmmmmm….zuidelijk door Oostenrijk? Zou kunnen.

De volgende morgen spookt mijn denkbeeldige rit nog steeds door mijn hoofd. Vragen schieten omhoog:
Waarom een compromis zoeken, alleen maar om een dag minder lang weg te zijn? Of
Waarom zachtglooiende routes terwijl de uitdagingen en mijn mooiste rijervaringen juist in het hooggebergte liggen?

Al snel staat mijn besluit vast; ik rij naar de Dolomieten! Dagje snelweg tot achter München (net als onze trip naar Kroatië), Grossglockner, naar de Dolomieten, enkele rondritten en via Gavia en Stelvio (net als onze trip naar de Aostavallei) terug tot Oostenrijk, en afsluitend weer een zelfde dagje Autobahn huiswaarts. Ja! Dat wordt het. Ik kan niet zonder, ik ben verslaafd!

Ik realiseer me dat ik mijn vaste reisgenoten verras met mijn besluit en de gekozen bestemming. Ieder van hen heeft zijn eigen drukke bezigheden en verplichtingen. Dus ik moet rekening houden met een solo avontuur, hoewel ik dit zeer betreur. Vandaar dat ik boven-proportioneel waarde hecht aan mijn verblijf in de Dolomieten. En dus komt er slechts één accommodatie in aanmerking; Castel Latemar! Hier verbleven we o.a. tijdens onze allereerste trip naar de Dolomieten (inmiddels ruim 11 jaar geleden) en het hotel heeft ons werkelijk op alle fronten gecharmeerd; de ligging, de voorzieningen, de andere gelijkgezinde motorrijders, de sfeer in het hotel, het eten (de Grillabend is legendarisch!) en het genot van een biertje op het terras terwijl de ondergaande zon het Rosengartenmassief een roze-oranje gloed geeft.

De bevestigde reservering heeft dan ook mijn eerste prioriteit. Immers, de overnachtingen op heen- en terugweg zijn minder plaatsgebonden. Daar kan best een kleine aanpassing aan gebeuren. En dat de charme van Castel Latemar niet alleen ons betoverd heeft blijkt uit het feit dat de gekozen periode al helemaal volgeboekt was, en ik derhalve een weekje heb moeten schuiven met mijn plannen.

Inmiddels is het begin augustus en heb ik de afgelopen dagen in onze Whatsapp groep flink lopen spammen, in de hoop dat ik deze of gene over de streep getrokken krijg om de trip mee te maken. Natuurlijk wil iedereen graag mee maar de eerder genoemde verplichtingen maken het schier onmogelijk. Echter heeft inmiddels Geertjan toegezegd (!) en zijn de reserveringen aangepast. Ook PSL hoopt nog op een wonder door alsnog verlof te krijgen maar dat horen we pas de komende dagen. Laten we het hopen. Datzelfde geldt voor de sluimerende Corona die wellicht nog roet in het eten kan gooien.

In ieder geval hebben we weer een mooi vooruitzicht en als alles volgens planning gaat, mogen jullie hier binnenkort weer meegenieten van onze volgende motortrip!

%d bloggers liken dit: