Trombone

Een eigen pagina met de titel “trombone”, wat houdt dat in?

Als kind uit een dorp met een fanfare waar mijn vader lid van was en mijn opa lid van was geweest, had ik weinig andere keus dan in de voetsporen van deze voorgangers te stappen. Ik begon als manneke van 6 op bariton maar al snel kwam ik erachter dat hier “te weinig kabaal” uit kwam. Dus werd de overstap gemaakt naar trombone. Ik herinner me nog de repetitie met een trombonesolo die ik als 3e trombonist natuurlijk helemaal niet had maar toch speelde bij de afwezigheid van de overige trombonisten. En ook het feit dat er blijkbaar een einde is aan de schuif en deze bij een lage do# het hele podium afvloog om precies onder de lessenaar van de dirigent tot stilstaand te komen. Sta dan maar eens op om dat ding te gaan halen…

Als klein manneke werd me al snel duidelijk dat de muziek die een fanfare maakt (zeker in die tijd) niet echt iets is waar je een tent mee op de kop zet. Dus niet veel later was mijn eerste “band” een feit; De Kufsteiner Musikanten waren geboren. Samen met o.a. Patrick Henckens, Mathijs Coenen en Wim Hagen spiegelden we ons aan Ernst Mosch, James Last, de Tiroler Spatzen en op plaatselijk niveau de Rodestra Muzikanten.

Carnavalsmiddagen werden opgeluisterd en als hoogtepunt mag genoemd worden een optreden bij de handbalvereniging van Harry Dassen in Beek. Toen echter de interesse in meisjes groter werd als in noten en mijn vader besloot een punt te zetten achter zijn lidmaatschap was voor mij de beslissing snel genomen om dit voorbeeld te volgen. Ik ging er van uit dat dit het einde was van mijn muzikantenleven.

In 2000 stonden plotseling De Laatbleujers op de stoep van mijn toenmalige horecazaak. Zij waren op zoek naar een nieuw repetitielokaal. Uit zakelijk oogpunt stemde ik gretig toe.

Na ongeveer een half jaartje kon ik mijn kriebels niet langer bedwingen en vroeg of ik nog eens een trombone mocht vasthouden. Alle posities was ik inmiddels vergeten maar geluid kwam er desondanks uit. Het hek was van de dam en De Laatbleujers vroegen mij om lid te worden. Hoewel het deze donderdag (zoals eigenlijk elke repetitieavond) erg laat was geworden stapte ik de volgende morgen in de auto op weg naar Jo Joosten in Melick. Als een klein kind in een snoepwinkel lachte het glimmende koper mij toe en niet veel later reed ik met een trombone op de achterbank naar huis. Vervolgens heb ik dagelijks (!) geoefend en in september 2001 ging ik mee met het eerste uitstapje naar Bad Hönningen.

Toen niet veel later Peter Ruijten stopte als leermeester begon ik noodgedwongen nieuwe partituren te schrijven voor De Laatbleujers. Op enig moment werd ik dan ook de nieuwe muzikaal leider, iets dat ik jaren lang met heel veel plezier heb gedaan. Vanwege sterke verschillen in motivatie en toekomstvisie nam ik begin 2012 de moeilijke beslissing hier mee te stoppen. Curieus genoeg was het eerder genoemde Peter Ruijten die het stokje weer van me overnam. Alle informatie over De Laatbleujers is te vinden op www.laatbleujers.nl.

In 2008 mocht ik een nieuw hoofdstuk toevoegen aan mijn muzikale carrière; na al eerdere benaderingen en een repetitie op proef ben ik lid geworden van Knallermann (toemalig N’RGY! genaamd). Deze band, voortgekomen uit de voormalige Breultaler, speelt een mix van Duitse schlagers, jaren 70 en 80, feestnummers en een uitgebreid carnavalsrepertoire. Maar ook een authentiek Oktoberfest wordt probleemloos verzorgd.

En hoewel Wim Hagen (zie Kufsteiner Musikanten hierboven) het mijn muzikale mid-life crisis noemt geniet ik elk optreden weer en denk ik terug aan de tijd dat we samen als kleine jongetjes op het podium stonden en ik de enige beschikbare microfoon vastklemde in de beker van mijn trombone en hij bijna operatief verwijderd moest worden… De link naar Knallermann is www.knallermann.nl