Vanochtend ontwaakten we onder een blakend zonnetje in Ainsa. Na de Franse ontbijtjes was alles wat we vanochtend kregen een traktatie (maar ik moet nu ook weer niet overdrijven 😉 ). Met redelijk goed gevulde magen begonnen we aan een route van 388 km, tenminste nadat we hem de avond ervoor noodgedwongen hadden ingekort vanwege een wegafsluiting na Campo.

Rode draad vandaag was de N260, een grote doorgaande route die van oost naar west door de Spaanse Pyreneeën loopt (wij uiteraard in tegengestelde richting 🙂 ). Een lekkere weg, met – en ook dát is een terugkomend thema de komende dagen – fantastisch goed asfalt en práchtig aangelegde bochten! (De mannen/vrouwen vd spaanse versie van RWS móeten motorrijders zijn! Voorbeeldje: het bord einde inhaalverbod staat hier voor of in de bocht, zodat je in de bocht al tempo kunt maken). En zo zetten we koers richting Campo wat in no time werd bereikt en we rechtsaf de Umleitúng op gingen.

Het stuk wat we ervoor terug kregen was zéér mooi. Dat geldt overigens voor het gehele gebied wat we vandaag doorkruisten, een prachtige omgeving die mij deja vu’s oplevert aan de National Parks in Arizona en Nevada. Schitterend!! De omleiding voerde ons over een prachtige bergweg, door mooie kloven en langs  indrukwekkende rotspartijen om uiteindelijk de top van de col de Bonansa (zonder boss Hogg 😉 ) te bereiken met een hoogte van ruim 1300mtr.

Daarna pakten we de N260 weer op en reden we naar de plek waar PSL in 2015 hard onderuit was gegaan. Dé bocht was inmiddels aangepast met een dubbele vangrail en ook de begroeing was inmiddels 7 jaar verder gegroeid waardoor de diepte vh ravijn – waar de ambulancier me toen haast in had laten donderen – niet meer te peilen viel. Misschien ook maar beter zo… (maar op basis van wat we wél nog konden zien, zou ik slechte papieren hebben gehad….) . Na wat foto’s van de – daar ben ik weer – prachtige omgeving onze rit vervolgd naar het terras waar ik PST en Mariecke destijds de lunch heb onthouden…

Na de koffiestop vervolgt richting de L511, een route die PST/Mariecke destijds liet vergeten dat ze mij in een Spaans ziekenhuis achter hadden moeten laten. Dus ja, die wou ik deze keer natuurlijk zelf ook wel rijden. En ik snap ’t, hij was lekkerrrrr!!! 🙂

Op het einde tijd voor een weinig spectaculaire lunch (4x spaghetti bolognese, niet warm, wat dan weer niet gezegd kan worden van de omgevingstemperatuur….). Na een tankstop volgde de L401, een zeer bochtige weg door rode rotsformaties maar met heel veel krappe bochten en ook vrij hobbelig waardoor het een pittige 40km werden. Daarna werd rustig naar ons einddoel gereden: Cal Paller waarbij nog even tijd werd gemaakt om een groepsfoto op t balkon van Spanje te maken.

Cal Paller is een oude verbouwde boerderij boven op een berg (op 1265 meter hoogte) die van alle gemakken is voorzien, maar die enkel bereikbaar is via een slingerend verhard bergpad wat enkel in de eerste versnelling genomen kon worden. Eenmaal boven hebben we onder t genot van een paar versnaperingen genoten van de spectaculaire uitzichten rondom en waar we – nadat we ons in ons appartement hadden geïnstalleerd – ons meteen onderdompelden in het zwembad.

Ik ga afronden: prima lokatie, lekker gegeten, morgen dag 6 🙂

Written by