Dag 3, naar ”huis” 😊

Nadat we gisteren op tijd naar bed waren gegaan (”sort off”) stond vandaag een pittige etappe van 370 km op de routerol, die ons naar de Dolomieten moest brengen met onderweg een vijftal passen.

De aanloop was vrij rustig, de eerste pakweg 100km over doorgaande wegen waarbij we op een gegeven moment de mist inreden. ‘T zal toch niet hè…. Gelukkig niet en snel kwam het zonnetje weer tevoorschijn om ons vandaag niet meer te verlaten. We reden richting de Großglockner Alpenhochstrasse en voor de eerste keer dat we deze pas met goed weer rijden.

Jammer van de drukte, maar verder een heerlijke pas om te rijden en om de stepjes even over de grond te laten schuren. Niet toeristisch gereden, gewoon lekker ’t gas erop. Alleen onderbroken voor een korte fotostop want ja: mooi is het er wél (konden we nu ook zellef zien ). De Großglockner heeft meerdere ”toppen” en ik heb eerlijk gezegd geen idee wat nu de échte top is, ik vermoed Hochtor op dik 2500 meter. Na een vlotte afdaling volgde de schrijver dezes z’n gevoel en ging op de enige rotonde die je tegenkomt vól rechtdoor. Om er na een paar km achter te komen dat ie daar dus linksaf had gemoeten… luister dan ook naar wat Claire zegt! Maar goed ik moest dus in de achtervolging op m’n metgezellen.

Via Lienz werd koers gezet naar dw volgende pas, die voor ons alle drie nieuw was: Staller Sattel. De top daarvan is ook de grensovergang naar Italië. De italiaanse zijde is zó smal, dat er om het half uur eenrichtingsverkeer in wordt gesteld.

Aan de voet van de klim was een tankstop gepland en daar voegde Athos zich bij zijn twee mede-musketiers. Halverwege de klim volgde een culinair avontuur om de inwendige mens te stillen. Na een goulashsoep en 2 knakworsten lieten we deze sterren-imbiss weer achter ons om ons richting de top te begeven. Precies binnen onze ”window” (het eerste kwartier van elk uur) passerden we de top bij groen licht. De afdaling was een ramp omdat we achter een een rijtje auto’s zaten waar niet aan voorbij te komen was. Na verschillende keren vast te hebben gestaan (te smal om twee auto’s elkaar te laten passeren) konden we eindelijk gas geven, voorafgegaan door een vlot doorrijdend bankstel die zich niet veel aantrok van doorgetrokken strepen .

En zo zetten we koers naar wat ons (gecheckt bij m’n mede-musketiers) betreft het mooiste motorgebied van Europa: de Dolomieten. Op weg naar onze pleisterplaats voor de komende 4 nachten (hotel Castel Latemar in Welschnofen) passeren we 3 dolomietenpassen waarvan ik de namen nu ff niet meer paraat heb. De Grödner zit er iig bij. Écht: wát een fantastisch gebied!!!! Zie de foto’s (zie Blogrol ‘Dolomiti BCB2020’ elders op deze site) en je snapt waarom we verliefd zijn op dit gebied. Wegen die zich als spagetti door een immens landschap kronkelen. Heerlijk!!!

Het was jammer dat het héél erg druk was (een mooie zonnige zondag in september…). Desondanks diende zich bij beide Peter’s een bekend ”probleem” aan. Een probleem dat we alleen híer ervaren: de helm wordt te klein! De smile op onze smoelen paste d’r niet meer in . (Oh, navraag bij GJ leert dat ’t ook voor hem geldt)

De laatste 24 km verliepen traag (vanaf Canazei staan in élk dorpje minimaal 3 flitskasten…..) en zo kwamen we tegen kwart voor 5 eindelijk ”thuis”, want zo voelt ’t wel. Dezelfde bank, hetzelfde fantastische uitzicht, dezelfde k#t-trap naar de 3e verdieping (minpuntje…), dezelfde gezelligheid: honey, we’re home!!!!

Castel Latemar is een écht motorhotel (zolang er geen sneeuw ligt). Een tiental garageboxen, een grote ondergrondse garage en zelfs een eigen werkplaats zorgen ervoor dat alle randvoorwaarden zijn ingevuld. Tóp geregeld hier. Na een uitgebreide gezondheidscheck mogen we door naar onze kamers. Vandaag, iedere zondag, is het galadiner met om half 7 een aperitief en vervolgens een galadiner: lekker!!

Ik ga afsluiten. De blik op de Rosengarten maakt alle kontpijn van de afgelopen dagen, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Vanavond zullen vást nog de nodige pinten en andere spirituele middelen onze slokdarmen passeren. Tot morgen 🙂

PSL

%d bloggers liken dit: