Vandaag dan de laatste etappe die ons uiteindelijk weer in Echt e.o. moet brengen. De vorige avond hebben we onder het ”genot” van 4 diepvriespizza’s de route voor de maandag besproken. Afgesproken werd om de originele route te volgen, tot een punt ten noordoosten van Troyes, en van daar uit de snelste route naar huis te kiezen. En aangezien we zo vroeg mogelijk wilden vertrekken werden de (overigens uitstekende) bedjes al vroeg opgezocht, de wekker stond op 6.00 uur

Om half 7 zaten we aan het ontbijt. Beetje karig en de zelf gekookte (lees: verwarmde) eitjes waren ”wat” aan de zachte kant ;). Om kwart over 7 werden de motoren gestart en vertrokken we. De nog laagstaande zon tegen, en de lange schaduwen in de toch bosrijke omgeving maakten het eerste uur lastig te rijden. De omgeving was mooi, de wegen idem.

We vorderden vlot. Dwars door de graanschuur van Frankrijk konden we over veelal verlaten landelijke wegen snelheden bereiken waar je op de Nederlandse snelwegen tegenwoordig alleen nog maar van kan (dag)dromen. Tussen de graanvelden door – die tot ver aan de horizon reikten – moesten we enkel af en toe wat plaatselijke fauna ontwijken, wat de ene keer beter lukte dan de andere. Zo kwamen Bambi en Flappie wél veilig aan de overkant vd weg, maar liet Tweetie zich toch verrassen door het aanstormende geweld uit de lage landen.

Lange, glooiende en bij tijd en wijle bochtige wegen werden afgewisseld met kleine dorpjes, waar de agrarische sector de grootste werkgever bleek te zijn. Dorpjes met kenmerkende namen als bijv Mouches (in Plaisance zouden ze er trots op zijn) en Pimelles. Maar ook met prachtige historische kernen zoals Noyers waar, ik zweer het, de originele musketiers in de 17e eeuw zélf nog op hun (1pk) paarden doorheen hebben gereden 🙂

Zoals al eerder gezegd, we vorderden vlot en na een bezoek aan een plaatselijke boulangerie (2x zelfs ;p ) voor een aanvullend ontbijt én voor alvast de lunch in te slaan, naderden we om even voor 12 het punt waarop we alle vier op onze navi’s een knop indrukten, die we al 12 cq 17 dagen niet meer hadden gebruikt: <naar huis>. De daaropvolgende route leidde ons via de Peage naar Reims, om van daaruit via Charleville naar Namen te rijden. Enkel onderbroken door een lunchstop om de ingekochte baguettes te verorberen en ook de paarden werden nog een laatste keer van vers haver voorzien. Via Luik zetten we rond kwart voor 4 uur bij Eijsden weer voet (beter gezegd ‘rubber’) op Nederlandse bodem waarna we een half uurtje later allemaal weer het thuishonk bereikten. De ene met iets meer km’s op z’n teller, dan de andere. PST een kleine 4.700, GJ en WdK iets meer (agv dag 6) en PSL met 5.657 extra km’s (door Ad6)

En zo sluit ik af met een hele dikke ”dank je wel”, in eerste instantie naar PST die er de afgelopen maanden tóch weer in is geslaagd om een paar héérlijke motor-routes uit te zetten, en diverse prachtige accommodaties te regelen. En ook dank voor het voorrijden/pionieren.

Uiteraard ook dank aan GJ, WdK en dezelfde PST, voor 12 dagen lol en plezier en de leuke sfeer. Ik had me, na een voorafgaand avontuur bij Alpe d’HuZes, geen beter gezelschap kunnen wensen om de nare herinnering aan m’n vorige Pyreneeën-trip in 2015 te doen vergeten. Thnx!!! 🙂

Written by